Dokument zawierał jednak liczne sformułowania przepisane lub sparafrazowane z Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Decydującą rolę ustrojową pozostawiono królowi, który miał samodzielnie prowadzić politykę zagraniczną, dowodzić armią oraz mógł rozwiązywać Izbę Deputowanych pod warunkiem zwołania nowych wyborów w ciągu trzech miesięcy. Otrzymał także prawo wydawania tzw. ordonansów – nadzwyczajnych dekretów, które jednak ograniczono do „przypadków szczególnego zagrożenia państwa”. Ważnym szczegółem było też podanie roku 1814 jako dziewiętnastego roku panowania Ludwika XVIII (tj. uznanie go za króla od momentu domniemanej śmierci syna Ludwika XVI). 4 czerwca 1814 senatorowie złożyli przysięgę na Kartę.
Pierwszej Restauracji położył nagły kres powrót Bonapartego z Elby; po Stu Dniach Burbonowie powrócili jednak na tron. Wydarzenie to, a przede wszystkim popularność, jaką nadal cieszył się Napoleon oraz część idei rewolucyjnych, przekonało ich o chwiejności własnego położenia i skłoniła do przejścia na bardziej konserwatywne pozycje polityczne. Ludwik XVIII przywrócił szereg przedrewolucyjnych ceremoniałów dworskich oraz dawną symbolikę monarchistyczną.