Leszek Stanisław Soliński (ur. 1 października 1926 w Żarnowcu, zm. 5 czerwca 2005 w Oegstgeest) – polski historyk sztuki i malarz.
Partner życiowy poety Mirona Białoszewskiego. Razem zamieszkiwali (1958–1975) w mieszkaniu Białoszewskiego przy placu Dąbrowskiego 7 m. 13 w Warszawie, a później (od 1975) w mieszkaniu Solińskiego na Saskiej Kępie. Soliński był na mocy testamentu poety, spadkobiercą praw autorskich do jego twórczości. Z zamiłowania i wykonywanego zawodu był malarzem.
Biografia i twórczość Urodził się w Żarnowcu w chłopskiej rodzinie w sąsiedztwie dworku Marii Konopnickiej. Mieszkała tam też aż do śmierci w 1956 córka poetki Zofia Mickiewiczowa.
Po maturze podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie wykładali wówczas Kazimierz Wyka i Stanisław Pigoń. Po pewnym czasie zmienił jednak kierunek na historię sztuki. Tematem jego pracy magisterskiej była kaplica Porcjuszów w krośnieńskiej farze.