Bliskim przyjacielem Solińskiego został holenderski slawista z Lejdy Henk Proeme (w prozie Białoszewskiego, w Rozkurzu, wspominany jako „Misio Holender”). Po latach, gdy Soliński poważnie zapadł na zdrowiu i zniedołężniał, Proeme zabrał go do Oegstgeest w Holandii, gdzie zawarli związek małżeński, jaki umożliwiło im prawo tego kraju obowiązujące od 2001. Tam też zmarł. Pochowany 10 czerwca 2005 na cmentarzu przy Groene Kerkje (Zielonym Kościele).

Znaczenie dla twórczości Białoszewskiego W opracowaniach dotyczących biografii i twórczości Białoszewskiego, Soliński występuje jako osoba wpływająca inspirująco na działalność pisarza. Zadedykował mu m.in. Ballady rzeszowskie z debiutanckiego tomu poezji Obroty rzeczyWpis w dedykacji: „Solińskiemu Leszkowi i Bronisławie, jego matce, z krośnieńskiego Żarnowca”.. Wielokrotnie też występuje jako postać w utworach prozatorskich Białoszewskiego wymieniany jako „Le.” lub „Le.So”, m.in. w Donosach rzeczywistości, Szumach, zlepach, ciągach czy Rozkurzu.