(jak A0-18, wersja morska) do 6000 strz./min.
Działko wprowadzono oficjalnie do służby pod oznaczeniem 9-A-621 w 1974 roku. W trakcie produkcji usuwano defekty konstrukcyjne – w szczególności wczesne modele cierpiały z powodu częstych zacięć po oddaniu krótkiej serii. Działko było instalowane na samolotach Su-24 (z zapasem 500 naboi), Su-25T i MiG-27; ten ostatni był jedyną maszyną realnie używającą tej broni.
Podobnie jak morski pierwowzór automatyka broni jest napędzana energią gazów prochowych (pierwszy impuls jest ze zbiornika sprężonego powietrza), co odróżnia je od amerykańskich działek obrotowych, które z reguły mają zewnętrzny system napędowy (elektrycznymi, pneumatyczny lub inny). Użycie napędu zewnętrznego zwiększa niezawodność i zmniejsza obciążenie konstrukcji samej broni (zewnętrzny silnik napędza też mechanizm dosyłania amunicji), kosztem znaczącego zwiększenia masy całego układu. Ponadto działka z zewnętrznym napędem dużo wolniej (0,25–1 sek.) rozpędzają się do prędkości obrotowej umożliwiającej uzyskanie nominalnej (maksymalnej) szybkostrzelności.