jeden pilot wrócił na lotnisko przytrzymując ręką panel instrumentów pokładowych, który wypadł mu od wstrząsów na kolana). Uszkodzeniu ulegały elementy strukturalne kadłuba - w jednym samolocie rozłączyły się sworznie owiewki kabiny pilota, która odpadła w locie. Przegrzewanie się luf mogło doprowadzić do przedwczesnego wystrzału, lub nawet detonacji pocisku w lufie, co spowodowało utratę co najmniej jednej maszyny.
By zmniejszyć obciążenia dla konstrukcji płatowca, strzelano krótkimi seriami (30-40 pocisków), co przy dużej szybkostrzelności i masie pocisku, i tak pozwalało wystrzelić w cel ok. 14 kg pocisków, w połączeniu z zaawansowanym systemem celowania, dawało bardzo dużą siłę niszczącą. Wersja lotnicza działka GSz-6-30 została wycofana z uzbrojenia wraz z wycofaniem ze służby samolotów MiG-27.
Wersja morska Pierwotna wersja działka AO-18 wykorzystywana w systemie AK-630 miała wodne chłodzenie bloku luf, co dawało możliwość oddania ciągłej serii nawet 400 pocisków przy szybkostrzelności 5000 strz./min. Działko miało masę 205 kg i długość lufy 54 kalibry;