Tabelka w sekcji odmiana rzeczowników podsumowuje możliwe przypadki.
Formę dopełniaczową (wyrażającą posiadanie) rzeczownika tworzy się poprzez dodanie końcówki -s (np. fars, ojca), chyba że forma podstawowa kończy się na -s, wtedy dodaje się pojedynczy apostrof (np. Lukas, Lukasa).
Liczbę mnogą konstruuje się za pomocą końcówki właściwej dla danego rzeczownika (podobnie jak np. w języku niemieckim). Najpopularniejsza końcówka to -(e)r (np. mennesker, ludzie), lub -e (np. dele, części). Część rzeczowników ma pustą liczbę mnogą (tj. identyczną jak liczba pojedyncza), (np. et år – år, lata), istnieje również grupa nieregularna (np. et barn – børn, dzieci).
Łączenie Podobnie jak niemiecki, duński stosuje łączenie rzeczowników tworzących pojedyncze określenie w jeden wyraz. Jest to obowiązkowa reguła ortograficzna, zatem np. zapisanie słowa fodboldslandshold (reprezentacja narodowa w piłce nożnej) jako fod bold lands hold jest błędem. Łączenie wyrazów jest również podstawowym mechanizmem słowotwórczym, wiele wyrazów utworzonych przez połączenie przyjmuje znaczenie inne niż suma składowych, np. landbrug (ziemia + użycie → rolnictwo). W tym przypadku nie jest to już wyłącznie wynikająca z reguł ortografii pisownia, ale samodzielny wyraz, który nie może być rozbity na składowe.