Poniższa tabelka ilustruje odmianę przykładowych przymiotników.
Przymiotnik Grundform T-form E-form ładny smuk smukt smukke duński dansk dansk danske przeziębiony forkølet forkølet forkølede mały lille lille små/lille
Przysłówki Istnieją dwie kategorie przysłówków: naturalne i odprzymiotnikowe. Przysłówki naturalne to słowa, które w swoim pierwotnym znaczeniu są przysłówkami, np. nu, teraz. Przysłówki odprzymiotnikowe powstają przez modyfikację przymiotników. Z reguły, aby uzyskać przysłówek, do przymiotnika dodaje się -t (chyba że dany przymiotnik kończy się na -t). W niektórych przypadkach jednak faktycznie używana forma będzie inna, np. sandsynlig → sandsynligvis, prawdopodobny → prawdopodobnie.
Nie można utworzyć przysłówka bezpośrednio od czasownika (nie ma zatem odpowiednika polskiego imiesłowu przysłówkowego). Przysłówek można utworzyć za pośrednictwem przymiotnika (np. at tale → talelig → taleligt, mówić → mówiony → „mówiono”), odpowiednikiem znaczeniowym jednak jest konstrukcja ved + bezokolicznik, np. ved at tale, mówiąc [w trakcie mówienia].
Krótkie i długie formy Przysłówki oznaczające umiejscowienie występują w dwóch formach: krótkiej i długiej. Forma krótka związana jest z ruchem, np. hjem, do domu forma długa zaś z położeniem, np.