Argumentowano, że jeśli Polska ma odzyskać niepodległość, to w sposób stopniowy, poprzez pracę u podstaw i pracę organiczną: zbiorowy wysiłek całego społeczeństwa na rzecz stworzenia podstawowej materialnej infrastruktury, edukacji i poprawy sytuacji życiowej mas. Bolesław Prus doradzał na przykład, aby miejsce Polski w świecie było wyznaczone przez przyczynki do rozwoju ekonomicznego, naukowego i kulturalnego. Źródeł tych koncepcji można doszukać się w dziełach Herberta Spencera.
Innymi problemami typowymi dla polskiego pozytywizmu były też: kwestia praw kobiet, asymilacja mniejszości żydowskiej, przeciwdziałanie skutkom polityki Bismarcka (Kulturkampf), zwłaszcza germanizacji, i przejmowaniu posiadłości przez niemieckich osadników.
Twórcy polskiego pozytywizmu: Adam Asnyk (1838–1897) Adolf Dygasiński (1839–1902) Wiktor Gomulicki (1848–1919) Maria Konopnicka (1842–1910) Julian Ochorowicz (1850–1917) Eliza Orzeszkowa (1841–1910) Bolesław Prus (1847–1912) Henryk Sienkiewicz (1846–1916) Antoni Sygietyński (1850–1923) Aleksander Świętochowski (1849–1938)
Zobacz też emancypacja kobiet monizm przyrodniczy nowy ateizm organicyzm pozytywizm prawniczy utylitaryzm
Przypisy
Bibliografia
w językach obcych
przekład z rosyjskiego oryginału:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Filozofia współczesna Kategoria:Kierunki filozoficzne Kategoria:Metodologia nauki