Ogonek do zaznaczenia nosowości samogłoski został zapożyczony z grafii polskiej.
Alfabet nawaho ʼʔ aɑ áɑ́ ąɑ̃ ą́ɑ̃́ aaɑː ááɑ́ː ąąɑ̃ː ą́ą́ɑ̃́ː bp chtʃʰ chʼtʃʼ dt dltˡ dzts ee éé ęẽ ę́ẽ́ eeeː éééː ęęẽː ę́ę́ẽ́ː gk ghɣ hh/x hwxʷ iɪ íɪ́ įɪ̃ į́ɪ̃́ iiɪː ííɪ́ː įįɪ̃ː į́į́ɪ̃́ː jtʃ kkʰ/kx kʼkʼ kw kʰʷ/kxʷ ll łɬ mm nn oo óó ǫõ ǫ́ṍ oooː óóóː ǫǫõː ǫ́ǫ́ṍː ss shʃ t tʰ/tx tʼtʼ tłtɬʰ tłʼtɬʼ tstsʰ tsʼtsʼ ww/ɣʷ xh/x yj/ʝ zz zhʒ
Litera c występuje w alfabecie tylko jako część dwuznaku - samodzielnie nie występuje. Litera x występuje tylko po s. Litery f, p, q, r, u i v w ogóle nie występują w alfabecie nawaho. Dwuznaki są traktowane jak pojedyncze litery.
Cechy charakterystyczne Język nawaho reprezentuje typ aglutynacyjny i polisyntetyczny, jednak wiele afiksów zlewa się w jedną całość, podobnie jak w językach fleksyjnych. Typowy szyk zdania dla języka nawaho to SOV, jednak – co nie jest typowe w językach o takim szyku – słowa odmieniają się za pomocą przedrostków, nie zaś przyrostków.