Korona węgierska – korona koronacyjna Stefana Batorego, wcześniej insygnium prywatne Jana Zapolyi, Jana Zygmunta Zapolyi i Zygmunta II Augusta.
Została wykonana w XVI wieku na wzór korony Świętego Stefana jako korona prywatna króla Węgier, Jana Zapolyi. W 1540 roku stała się własnością jego syna Jana Zygmunta, a gdy ten zmarł w 1571 roku, odziedziczył ją po nim Zygmunt II August.
Król polski traktował koronę węgierską jako rodzinną pamiątkę i przechowywał w prywatnym skarbcu na zamku w Tykocinie. W 1572 roku, gdy zmarł ostatni z Jagiellonów insygnium to posłużyło jako korona egzekwialna podczas uroczystości pogrzebowych Zygmunta II Augusta w Knyszynie.
Po śmierci króla właścicielką korony węgierskiej została Anna Jagiellonka. Gdy w 1576 roku wraz ze Stefanem Batorym została powołana przez szlachtę do objęcia tronu, nie uzyskała poparcia polskich senatorów z Jakubem Uchańskim na czele. Sprzeciw prymasa i jego stronników spowodował, że strażnik Skarbca Koronnego na Wawelu odmówił wydania polskich insygniów koronacyjnych Stefanowi Batoremu i Annie, gdy ci przybyli do Krakowa w celu odbycia koronacji.