Obrona Głogowa – walki obronne wokół piastowskiego grodu Głogowa, stoczone w 1109 roku podczas najazdu wojsk cesarstwa rzymskiego pod dowództwem Henryka V na Polskę. Oblężenie grodu rozpoczęło się 24 sierpnia 1109 roku. Oprócz sił niemieckich i obrońców Głogowa w walkach uczestniczyły także oddziały czeskiego księcia Świętopełka, będącego sojusznikiem cesarza, oraz wojska polskie Bolesława III Krzywoustego nadciągające z rejonu Pomorza. Oblężenie zakończyło się niepowodzeniem wojsk cesarskich i odstąpieniem od oblężenia sił niemiecko-czeskich, co wpłynęło na przebieg całej wojny polsko-niemieckiej. W trakcie walk napastnicy wykorzystywali machiny oblężnicze, do których przywiązywano polskich zakładników, używając ich jako osłony.
Tło polityczne W następstwie kryzysu państwa polskiego z Polska utraciła znaczną część wcześniejszych zdobyczy terytorialnych oraz znalazła się ponownie w strefie wpływów Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Poprawa sytuacji nastąpiła za panowania Bolesława Śmiałego, który prowadził aktywną politykę wobec Rusi i Węgier, odzyskał Grody Czerwieńskie oraz wykorzystał konflikt pomiędzy papieżem Grzegorzem VII a cesarzem Henrykiem IV do wzmocnienia pozycji Polski.