8 grudnia 1830 przybył do Warszawy, aby wziąć udział w powstaniu listopadowym. Najpierw służył w kawalerii w 2 Pułku Strzelców Konnych, jako zwykły żołnierz. W krótkim czasie awansował na stopień wachmistrza, a od 6 lutego 1831 został mianowany podporucznikiem. W marcu 1831 otrzymał przydział do służby zdrowia, gdzie był lekarzem sztabowym. Następnie trafił do oddziału dowodzonego przez gen. Dezyderego Chłapowskiego, który wysłano na Litwę. 16 marca 1831, za udział w bitwie o Olszynkę Grochowską, został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 860.
Po kapitulacji został internowany w Prusach Wschodnich, gdzie brał udział w zwalczaniu epidemii cholery w Kłajpedzie.
Stamtąd uciekł na zachód, najpierw do Wielkiej Brytanii, a później do Francji. Podczas tego pobytu spotykał się zarówno z popowstańczą emigracją, jak i tamtejszymi środowiskami medycznymi, pogłębiając swoją wiedzę, a jednocześnie uchodząc za autorytet w dziedzinie walki z cholerą (w 1833 Francuska Akademia Nauk przyznała mu złoty medal za rozprawę o cholerze).
W 1834 postanowił wrócić do kraju, jednak po przekroczeniu granicy Prus został aresztowany i skazany na pobyt w twierdzy w Świdnicy za udział w powstaniu.