Od 1978 wykonywał mandat radnego miejskiej rady narodowej, której przewodniczącym został w grudniu 1980. Od kwietnia 1981 do stycznia 1982 sprawował urząd prezydenta miasta. Został wybrany jako kandydat bezpartyjny po rezygnacji Mariana Kałonia, do której doprowadził strajk generalny zorganizowany przez NSZZ „Solidarność” Regionu Podbeskidzie. Odwołano go z tej funkcji w stanie wojennym. W wyborach kontraktowych w 1989 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski; uzyskał 13,90% głosów, przegrywając z Grażyną StaniszewskąObwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r. ()..

Ponownie zaangażował się w działalność polityczną po kilkunastu latach. Został wybrany na stanowisko prezydenta miasta w II turze wyborów samorządowych w 2002, kandydując z ramienia własnego komitetu wyborczego wyborców z poparciem Platformy Obywatelskiej i pokonując rekomendowanego przez koalicję SLD-UP posła Antoniego Kobielusza (z wynikiem 66,12% głosów). W wyborach samorządowych 2006 został wybrany ponownie w I turze (otrzymał 68,69% głosów). Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w I turze wyborów w 2010 (75,71% głosów).