Łużycka Rada Narodowa – organizacja działająca w latach 1945–1948, reprezentowała aspiracje niepodległościowe Serbołużyczan.
W 1945 roku powstała Rada Narodowa Serbów Łużyckich, działająca w Pradze. W wyniku współdziałania Łużyckiego Komitetu Narodowego oraz organizacji Domowina zwołano w Budziszynie kongres 800 mężów zaufania, który 17 września 1945 roku wyłonił 22-osobowy Komitet Narodowy. Ten z kolei, jako swój organ wykonawczy, wyłonił Radę Narodową. Jej przewodniczącym został ks. Jan Cyż, a sekretarzem generalnym Jurij Cyż. W skład kierownictwa weszli także przedstawiciele Domowiny: wiceprzewodniczącymi Łużyckiej Rady Narodowej zostali bowiem dr Jan Cyż oraz Pawoł Nedo – przewodniczący Domowiny. Obaj zajmowali także eksponowane stanowiska we władzy administracyjnej powiatu budziszyńskiego. Dr Jan Cyž był starostą (landratem), a Pawoł Nedo radcą szkolnym. W memoriale z 12 maja 1945 roku Rada skierowała do Józefa Stalina prośbę o uwolnienie z niewoli łużyckich jeńców służących w armii niemieckiej, a także o możliwość przeniesienia Rady z Pragi do Budziszyna. Rada zaproponowała także połączenie z Czechami pod kontrolą ZSRR oraz utworzenie wojska.