Stabat mater dolorósa iuxta crucem lacrimósa, dum pendébat Fílius.
Cuius ánimam geméntem, contristátam et doléntem pertransívit gládius.
O quam tristis et afflícta fuit illa benedícta, mater Unigéniti!
Quæ moerébat et dolébat, pia Mater, dum vidébat Nati poenas íncliti.
Quis est homo qui non fleret, Matrem Christi si vidéret in tanto supplício?
Quis non posset contristári, piam Matrem contemplári doléntem cum Fílio?
Pro peccátis suæ gentis vidit Iesum in torméntis, et flagéllis súbditum.
Vidit suum dulcem Natum moriéndo desolátum, dum emísit spíritum.
Eia, Mater, fons amóris me sentíre vim dolóris, fac ut tecum lúgeam.
Fac ut árdeat cor meum in amándo Christum Deum, ut sibi compláceam.
Sancta Mater, istud agas, Crucifíxi fige plagas cordi meo válide.
Tui Nati vulneráti, tam dignáti pro me pati, poenas mecum dívide.
Fac me tecum pie flere, Crucifíxo condolére, donec ego víxero.
Iuxta crucem tecum stare, fac me tibi sociáre in planctu desídero.
Virgo vírginum præclára, mihi iam non sis amára, fac me tecum plángere.
Fac ut portem Christi mortem, passiónis fac me sortem, et plagas recólere.
Fac me plagis vulnerári, fac me cruce inebriári, et cruóre Filii.
Flammis ne urar succénsus, per te, Virgo, sim defénsus in die iudícii.
Fac me cruce custodíri, morte Christi præmuníri, confovéri grátia.