Po powrocie do Puruszapury zaczął przygotowywać się do wielkiego projektu. Nie był wtedy związany z żadnym zakonem i mieszkał w małym prywatnym domu w centrum miasta. Utrzymywał się z wygłaszania wykładów dla szerokiej publiczności i słuchacze obdarowywali go. W dzień wykładał, a wieczorami pisał swoje dzieło. Zatytułował je Abhidharma-kosia (Skarb Abhidharmy)Jeśli przyjąć teorie o istnieniu dwóch Wasubandhów, to ta praca zostałaby napisana przez Wasubandhu młodszego – sarwastiwadina. Wasubandhu starszy byłby jogaczarinem. W pracy tej Wasubandhu poddał analizie i sklasyfikował siedemdziesiąt pięć dharm, podstawowych czynników doświadczenia, dla celu osiągnięcia bodhi (oświecenia). Podzielił je na jedenaście typów („rupani”), a więc: materialne formy – czyli pięć organów zmysłów wraz z odpowiadającymi im przedmiotami zmysłów (zobacz ajatana bez umysłu) „awidźnapti-rupa”, czyli „gesty nie ujawniające zamiaru, intencji”. „czitta”, czyli „umysł”. dziesięć typów „mahabhumika”, czyli „głównych podstaw” – wola, pragnienia/pożądania, skupienie, uwaga itd. dziesięć typów „kusiala-mahabhumika”, czyli „korzystnych głównych podstaw” – wiara, energia/wigor, opanowanie, ahimsa, pogoda ducha itd. sześć typów „klesia-mahabhumika”, czyli „mentalnych zakłóceń głównych podstaw” – zamieszanie, nieostrożność, niepokój itd. dwa typy