XX wieku odniósł szereg sukcesów w międzynarodowych turniejach, m.in.: 1931 – Antwerpia, I-III (wraz z Akibą Rubinsteinem i Frederickiem Yatesem), 1932 – Pasadena, III-V (za Aleksandrem Alechinem i Isaakiem Kashdanem), 1934 – Chicago, III (US open) oraz Syrakuzy, III-IV (za Samuelem Reshevskim), 1935 – Meksyk, I-III (wraz z Isaakiem Kashdanem i Reubenem Fine) oraz Milwaukee, II (za Reubenem Fine), 1936 – Filadelfia, II-III (US open, za Israelem Horowitzem) oraz Nowy Jork, VI-VII (I mistrzostwa USA), 1938 – Nowy Jork, VI-VII (II mistrzostwa USA).
Po zakończeniu II wojny światowej szachy traktował już tylko amatorsko, rzadko występując w silnie obsadzonych turniejach. W roku 1950 wziął udział w radiowym meczu USA - Jugosławia (na VI szachownicy). W roku 1952 podzielił IV - V miejsce w Hollywood, zaś dwa lata później wystąpił w drużynie USA w meczu przeciwko Związkowi Radzieckiemu (w spotkaniu tym uległ Dawidowi Bronsteinowi).
W 1986 otrzymał honorowy tytuł arcymistrza za wyniki osiągnięte w latach trzydziestych.
Według systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w styczniu 1936, z wynikiem 2655 punktów zajmował wówczas 14.