thumb|250px|Wnętrze Biblioteki Kongresu
Klasyfikacja Biblioteki Kongresu (ang. Library of Congress Classification (LCC) ) – język klasyfikacyjny zbiorów bibliotecznych, stworzona na potrzeby Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych, obecnie stosowana w bibliotekach na całym świecie, głównie naukowych i uniwersyteckich.
Historia Jednym z pierwszych systemów porządkowania zbiorów Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie był system zastosowany przez Thomasa Jeffersona w jego prywatnej bibliotece, przekazanej później Bibliotece Kongresu. System Jeffersona był oparty na pracach Bacona i d’Alemberta, składał się z 44 klas głównych zgrupowanych w 3 działy: Historia, Filozofia, Sztuka. System ten był w użyciu prawie do końca XIX wieku. Prace nad nowym systemem, dostosowanym do wzrastających potrzeb Biblioteki rozpoczęli dwaj bibliotekarze: James C. M. Hanson i Charles Martel. W 1899 dołączył do nich Herbert Putnam. Prace nad nową klasyfikacją trwały kilkadziesiąt lat. Kolejne części nowej klasyfikacji wychodziły drukiem w latach 1901-1969. System, przeznaczony początkowo tylko dla jednej biblioteki, szybko stał się popularny także w innych. Na początku lat 90. została powołana Rada ds.