thumb|350px|plemiona serbskie w VII-IX wieku Konawlanie również Kanalici – drobne plemię słowiańskie, które w połowie VII wieku osiedliło się na wybrzeżu dalmatyńskim, mając od północy jako sąsiadów plemię Trebinian, a od zachodu Zahumlan.
Najmniejsze z plemion Primorja nigdy nie odegrało znaczniejszej roli politycznej. W VII i VIII wieku znalazło się wraz z sąsiednimi plemionami w wielkim serbskim związku plemiennym. Wraz ze stabilizowaniem się sytuacji plemion słowiańskich na Bałkanach w trakcie VIII wieku związek zaczął się rozpadać. Trudno powiedzieć, na jak długo Konawlanie odzyskali wówczas niezależność. Poszczególne plemiona serbskie zaczęły się w tym czasie organizować w samodzielne państwa, do czego Konawlanie z racji swej niewielkiej liczebności nie byli zdolni. W 867 roku swoje zwierzchnictwo narzucił plemionom Primorja, a więc i Konawlanom, cesarz bizantyński Bazyli I. Nie mogło ono jednak być zbyt uciążliwe, skoro cesarz dla zjednania swych nowych lenników przekazał im daninę, płaconą przez bizantyńskie miasta nadmorskie Konstantynopolowi. Znacznie poważniejsze dla Konawlan okazało się sąsiedztwo pobliskiej Serbii Wyszesławiców, która w tym mniej więcej czasie podporządkowała sobie państwo Trebinian, Duklan i niewielkie terytorium Konawlan.