Wkrótce jednak władca dał się przebłagać i karę odwołał dzięki wstawiennictwu Sydoniusza Apollinarisa. Sam Sydoniusz był cesarskim komesem Majoriana i napisał na jego cześć panegiryk (Carmen V).
Na początku 458 (między styczniem a marcem) mianował Magnusa z Narbo prefektem Galii, który później był jego komesem (comes) i w 460 konsulem zwyczajnym (consul ordinarius). Powyższe awanse były świadectwem polityki Majoriana mającej na celu zjednanie sobie arystokracji galorzymskiej, która była mu niechętna po zamordowaniu Awitusa, wywodzącego się z Galii i tam obwołanego cesarzem.
Po odzyskaniu Lugdunum Majorian wiosną 459 wyruszył na ratunek miastu Arelate, w którym bronił się jego przyjaciel Egidiusz dowódca wojsk rzymskich w Galii (magister militium Galliarum). Pokonał wojska Wizygotów pod Arelate. Ostatecznie udało się doprowadzić do ugody z Wizygotami, których król Teodoryk II odnowił sojusz z Cesarstwem i wycofał się z najechanych ziem. Cesarz przebywał w Arelate od kwietnia 459 do kwietnia/maja 460 i w tym czasie miał też szansę zająć się osobiście na miejscu jako ostatni z cesarzy polityką wewnętrzną w Galii.