Ostatecznie sprawa już nie wróciła do trybunału, gdyż po wygranych przez sanację wyborach w 1930, zalegalizowano przekroczenia budżetowe.

Po roku 1930 Sam Czechowicz nie był zadowolony z takiego rozstrzygnięcia, uważając, że sprawa powinna zakończyć się wyrokiem uniewinniającym, czemu dawał wyraz w wywiadachM.in. dla „Robotnika”; por. . Był przekonany, że przed Trybunałem Stanu potrafi udowodnić zarówno swoją uczciwość, jak i fakt, że działał na polecenie szefa rządu. Po procesie wystąpił z BBWR, do którego należał od 1928.

Po odejściu z rządu kontynuował działalność jako ekonomista oraz publicysta. Publikował artykuły z zakresu ekonomii oraz skarbowości, działał w Lidze Odrodzenia Gospodarczego Polski i wygłaszał z jej ramienia odczyty w Klubie Społeczno-Politycznym. W 1933 r. wydał Nowe drogi gospodarcze, w których przedstawił własny, w dużej mierze alternatywny do rządowego, program polityki gospodarczej w okresie kryzysu. Do najważniejszych jego punktów należała propozycja „moratorium w odniesieniu do długów zagranicznych”, czyli – wzorem innych państw