Henryk Jarecki (ur. 6 grudnia 1846 w Warszawie, zm. 18 grudnia 1918 we Lwowie) – polski kompozytor, dyrygent i pedagog.
Życiorys Pochodził z rodziny muzyków. Jego ojciec Józef Jarecki (1818-1871) był organistą i kompozytorem. Henryk początkowo uczył się pod kierownictwem ojca, potem J. Mellera. W Instytucie Muzycznym w Warszawie studiował grę na fortepianie, kontrabasie i kompozycję, ale nazwisko jego nie figurowało w żadnym spisie absolwentów. Był przez 8 lat ulubionym i wyróżniającym się uczniem Stanisława Moniuszki, który włączał młodzieńcze utwory Henryka Jareckiego do programów swych koncertów kompozytorskich.
Od 1858 Henryk Jarecki należał do zespołu Teatru Wielkiego w Warszawie jako chórzysta, a w latach 1864-1871 jako kontrabasista. W marcu 1870 prowadził w kościele świętej Anny wykonanie Mszy Stanisława Moniuszki (na 3 głosy żeńskie). W styczniu 1872 objął stanowisko dyrygenta Teatru Polskiego w Poznaniu, ale już po dwu miesiącach, polecony przez Stanisława Moniuszkę, przeniósł się na stałe do Lwowa, gdzie w teatrze hrabiego Skarbka pełnił początkowo funkcję drugiego, a od marca 1877 pierwszego kapelmistrza. W kwietniu 1882 na skutek nieporozumień z dyrektorem A. Miłaszewskim ustąpił z zajmowanego stanowiska.