W 1902 Henryk Jarecki został zaangażowany do filharmonii lwowskiej jako drugi dyrygent (obok Ludwika Czelańskiego), ale już po 2 tygodniach choroba spowodowana wieloletnią wyczerpującą pracą w teatrze, zmusiła go do rezygnacji z tego stanowiska. W filharmonii dyrygował odtąd tylko sporadycznie własnymi utworami, np. Odą do młodości (1904, koncert na fundusz budowy pomnika Adama Mickiewicza), Rapsodem wojennym i Pneumellą (1905).
Henryk Jarecki zasiadał w jury kilku konkursów muzycznych (1887, 1896, 1901, 1904, 1910) oraz dwukrotnie w 1912. W 1906 został wybrany drugim dyrygentem artystycznym Lutni (obok Stanisława Cetwińskiego). Od 1905 brał udział w pracach państwowej komisji kwalifikacyjnej dla kandydatów na nauczycieli muzyki w szkołach średnich i seminariach nauczycielskich. W ostatnich latach życia był nauczycielem muzyki w seminarium żeńskim i profesorem śpiewu chóralnego w szkole muzycznej Sabiny Kasparek oraz dyrektorem muzyki u dominikanów.
Henryk Jarecki był żonaty z Marią Szczepanowską, siostrą Stanisława. Jego synem był Bolesław, zmarły w 1919 w wieku 35 lat. Młodszym synem był kompozytor Tadeusz Jarecki.