Wajbaszika ponadto użyteczna jest w buddyzmie tybetańskim do rozróżniania etapów w stopniowych medytacjach na „pustość” (siunjata), gdzie stawiana jest jako pierwszy etap w zrozumieniu „pustości”. Jest ona wraz z poglądem sautrantiki zaliczana do nauk hinajany, tzw. ujęcia śrawaki. Sautrantika jako drugi etap m.in. naucza, że to co przejawia się jako „zewnętrzna rzeczywistość” jest niczym innym tylko własną projekcją mentalną, niż faktycznym doświadczaniem „niepodzielnie istniejących cząsteczek” i w ten sposób tłumaczy jak możliwe jest doświadczanie, gdyż świadomość nie jest różna w naturze od jej mentalnego doświadczeniaPadmasambhava, Jamgön Kongtrül, Erik Pema Kunsang, The Light of Wisdom Vol. I, Rangjung Yeshe Publications, Nepal 1999, .. Wajbaszika przyjmuje zmysłowe poza-konceptualne poznawanie obiektów doświadczenia powstałe w wyniku kontaktu z nimi bez udziału mentalnej aktywności (tj. świadomości doświadczającego)Berzin, Alexander (2007). The Two Truths in Vaibhashika and Sautrantika. Source: (dostęp styczeń 2008)..
Zobacz też Czittamatra Madhjamaka Mahajana
Przypisy
Kategoria:Buddyzm tybetański Kategoria:Filozofia buddyjska