Marcus Aemilius Scaurus – rzymski polityk w I wieku p.n.e., syn patrycjuszowskiego wybitnego polityka rzymskiego, Marka Emiliusza Skaura i jego drugiej żony Cecylii Metelli Dalmatyki. Cecylia poślubiła potem Sullę i Marek stał się pasierbem sławnego dyktatora.
Życiorys Skaurus stracił ojca, gdy był jeszcze bardzo młody i opiekę nad jego edukacją sprawowali przyjaciele rodziny. Mężem jego siostry Emilli Skaury był Gnejusz Pompejusz Wielki i mimo jej śmierci wkrótce po ślubie, Pompejusz nadal wspierał młodego Marka Emiliusza.
W czasie trzeciej wojny z Mitrydatesem służył pod Pompejuszem jako kwestor. W tym czasie w Judei wybuchła wojna między braćmi, królem Arystobulem i arcykapłanem Hirkanem. Arystobulos został oblężony w Jerozolimie przez króla Nabatejczyków Aretasa III. Proszony o interwencję Pompejusz wysłał tam Skaura z zadaniem mediacji. Emiliusz opowiedział się za Arystobulem i zmusił w 64 p.n.e. Aretasa do wycofania się. Został później oskarżony przed Pompejuszem o wzięcie od Arystobula ogromnej łapówki w wysokości 1000 talentów. Chociaż Pompejusz po przybyciu do Jerozolimy zmienił decyzję Skaura i osadził na tronie ponownie Hirkana, nie pozbawił szwagra dowództwa i ten pozostał w Syrii do 59 p.n.e. mając pod sobą dwa legiony. Już po wyjeździe Pompejusza do Rzymu w 62 p.n.e.