thumb|Mężczyzna i kobieta z plemienia Mi'kmaq z Nowej Szkocji (1865) Mikmakowie (Mi'kmaq) – rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej i Kanady zamieszkujący głównie Nową Szkocję, Wyspę Księcia Edwarda, półwysep Gaspésie w Quebeku (w języku mikmak oznacza „miejsce, gdzie kończy się ląd”), północny brzeg Nowego Brunszwiku i dział wodny rzeki Świętego Jana, część Nowej Fundlandii, włącznie z wyspami Zatoki Świętego Wawrzyńca oraz Saint-Pierre i Miquelon.
Te rozległe tereny bardzo rzadko były naruszane przez sąsiadów. Sami Mikmakowie dzielili je na siedem dzielnic: Kespukwitk, Sikepne'katik, Eski'kewaq, Unama'kik, Piktuk aqq Epekwitk, Sikniktewaq, i Kespe'kewaq.
Pochodzenie Indianie Mi'kmaq zamieszkiwali wschodnie tereny Kanady i północno-wschodnie tereny Stanów Zjednoczonych. Na te obszary przybyli z zachodu już około 10 tys. lat temu. Swoje tereny zwali Mi'kma'ki. Pierwotnie byli plemieniem zbieraczy i myśliwych. Z biegiem czasu ich tereny powiększały się. W okresach letnich trudnili się polowaniem na morświny i wieloryby. W zimie rozbijali swe obozy w głębi kraju, ale zawsze nad jeziorami lub rzekami, gdzie specjalizowali się w połowach węgorzy i innych zwierząt wodnych.