mały|311x311px|Henryk Lubomirski – obraz olejny Jakuba Procińskiego 1839 Henryk Ludwik Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 15 września 1777 w Równem, zm. 20 października 1850 w Dreźnie) – działacz polityczny, kurator literacki, mecenas sztuki, założyciel Muzeum Książąt Lubomirskich we Lwowie i ordynacji przeworskiej, komandor maltański od 1800 rokuJerzy Baranowski, Marcin Libicki, Andrzej Rottermund, Maria Starnawska, Zakon Maltański w Polsce, Warszawa 2000, s. 213..
Życiorys Decydujący wpływ na jego wychowanie miała daleka ciotka Izabela z Czartoryskich Lubomirska (1736-1816), która mając tylko córki otoczyła przybranego syna przesadną opieką. Od 1783 towarzyszył jej w podróżach po Europie, gdzie zasłynął z wyjątkowej urody. Jego portrety stworzyli wybitni artyści epoki (Antonio Canova, Élisabeth Vigée-Lebrun, Maria Cosway)Marian Tyrowicz, Lubomirski Henryk (1777-1850), Polski Słownik Biograficzny, t. 18, s. 9–11.. Podczas pobytu w Paryżu w latach 1785–1789 jego nauczycielem był Scipione Piattoli. Następnie w Łańcucie i Wiedniu jego opiekunami byli w latach 1791–1796 Simon Antoine Jean L’Huillier i Gotfryd Ernest Groddeck.