W tym przypadku jednak wydarzenie to miało odmienny charakter, ponieważ po raz pierwszy od dłuższego czasu jednoznacznie opowiedziano się za pogłębieniem integracji europejskiej oraz określono ogólne kierunki przyszłych reform.
Wskazane decyzje oraz uruchomienie procesu konferencji międzyrządowej uznaje się w literaturze za jeden z istotnych etapów prowadzących do przyjęcia Jednolitego Aktu Europejskiego, który stanowił pierwszy znaczący krok w kierunku reform instytucjonalnych Wspólnot Europejskich w drugiej połowie lat 80. XX wieku.
Szczyt w Mediolanie potwierdził, że skuteczność inicjatyw integracyjnych w ramach Wspólnot Europejskich zależy od realnych możliwości politycznych oraz faktycznego potencjału przywódczego państw członkowskich. W tym ujęciu rolę inicjatorów reform mogły pełnić jedynie te rządy, które wiązały z integracją europejską nie tylko interesy gospodarcze, lecz także szerszą wizję polityczną. Na tym tle szczególne znaczenie zyskała współpraca niemiecko-francuska.