Ugrupowanie pierwotnie reprezentowało interesy rolników i handlowców, stopniowo rozszerzała swój potencjalny elektorat. W latach 60. partia przesuwała się w kierunku klasycznego liberalizmu. Począwszy od 1901 wielokrotnie tworzyła samodzielnie gabinety lub wchodziła w skład koalicji rządowych, z reguły z konserwatystami. Od czasu objęcia stanowiska premiera przez Andersa Fogh Rasmussena ugrupowanie ewoluuje w kierunku modernistycznej centroprawicy.
W wyborach do Folketingetu po 1945 liberałowie uzyskiwali do 1964 poparcie na poziomie od 20 do 28%. Później, do 1990 włącznie, pułap 20% przekroczyli tylko jednokrotnie w 1975. Najsłabszy wynik (10,5%) osiągnęli w 1987, kiedy to jedyny raz w powojennej historii reprezentacja w parlamencie spadła poniżej 20 mandatów. Od 1994 ugrupowanie notowało wyniki wyborcze na poziomie nie mniejszym niż 23%. Po zwycięstwie w wyborach w 2001 partia wprowadziła więcej deputowanych niż posiadający od około 80 lat najliczniejszy klub poselski socjaldemokraci. Liberałowie współrządzili jako główne ugrupowanie rządzące do 2011, po kolejnych wyborach mimo zwycięstwa znaleźli się w opozycji.