Druzowie, al–muwaḥḥidūn (arab. دروز durūz, hebr. דרוזים, druzim) – grupa etniczno-religijna, która wyłoniła się z egipskiego ismailizmu w XI wieku na Bliskim Wschodzie.
Wśród Druzów popularna jest teoria, według której wywodzą się oni od biblijnego kapłana Madianitów Jetro, teścia Mojżesza, który choć nie był Żydem, wspierał ten lud. Głównymi założycielami religii druzyjskiej byli Muhammad ibn Isma illa ad-Darazi i Hamza ibn Ali Ahmad. Sami wyznawcy nazywają siebie al-muwaḥḥidūn, czyli unitarianami. Druzowie osiedlili się w północnej Syrii w 1017 roku.
Obecnie największe skupiska Druzów znajdują się w Libanie w pobliżu góry Hermon, w górach wokół Bejrutu i Sydonu. Mniejsze grupy zamieszkują w górach Hauran w Syrii i na Wzgórzach Golan. Ich liczebność ocenia się na od 700 do 900 tysięcy.
Druzowie odgrywają znaczącą rolę polityczną w Libanie, gdzie stanowią 8% populacji i obsadzają osiem miejsc w 128-osobowym parlamencie.
Druzowie mieszkający w Izraelu są znani ze swojego patriotyzmu w stosunku do tego państwa, w związku z czym na równi z Żydami podlegają (poza szejkami – wtajemniczonymi w nauki) obowiązkowi służby wojskowej w izraelskiej armii (Siłach Obronnych Izraela), z której de facto zwolnieni są przedstawiciele innych mniejszości narodowych. Tworzą Druzyjski Oddział Zwiadowczy.