thumb|150px|Ilustracja przedstawiająca maszynę Atwooda, 1905 thumb|150px|Zasada działania maszyny Atwooda Spadkownica Atwooda (zwana także maszyną Atwooda) – przyrząd laboratoryjny skonstruowany w 1784 przez w celu wykonania eksperymentu laboratoryjnego mającego zweryfikować prawa, które rządzą ruchem jednostajnie przyspieszonym.
Zbudowana jest z bloczka, na którym poprzez nić zawieszone są dwa identyczne obciążniki. Do pomiaru czasu stosowano chronometry, a w późniejszych konstrukcjach, zamiast nici, stosowano taśmę, na której rysik drgający kreślił znacznik czasu. Masa obciążników może być zmieniana dzięki zamocowaniu dodatkowych ciężarków. Przy analizie ruchu w idealnej maszynie Atwooda, przyjmuje się, że nić jest nieważkim cięgnem doskonale elastycznym poprzecznie i nierozciągliwym wzdłużnie, zaś bloczek jest nieważki, idealnie płaski, porusza się bez oporów i zapewnia stałą odległość nici od osi obrotu krążka (nie jest on mimośrodowy). Dobierając odpowiednio masę obciążników, można uzyskać dowolnie małe przyspieszenie ich ruchu.