mały|319x319px|Grób Jerzego Paciorkowskiego Jerzy Paciorkowski (ur. 13 grudnia 1893 w Będzinie, zm. 9 listopada 1957 w Londynie) – prawnik, działacz państwowy II Rzeczypospolitej; minister pracy i opieki społecznej, związany z obozem piłsudczyków.
Życiorys Urodził się w rodzinie inteligenckiej. Był synem Stanisława Wilhelma Paciorkowskiego (1860–1942), adwokata i publicysty, i Konstancji Aliny z Tymowskich. Jego starsza siostra Hanna Hubicka była senatorem. Maturę zdał w 1912 w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie. W latach 1912–1915 studiował na Wydziale Prawnym uniwersytetu w Petersburgu. W tym okresie działał w organizacjach niepodległościowych – należał m.in. do Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej. W Petersburgu działał podczas I wojny światowej w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny.
W maju 1917 przyjechał do Warszawy, gdzie w listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Kontynuował studia wyższe na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego (egzamin końcowy zdał w czerwcu 1921)