W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla zespołu Rudbeckio-Solidaginetium (nazwa zbiorowiska jest myląca – rudbekie i nawłocie rzadko występują razem).
Roślina ta rozprzestrzenia się głównie za pomocą rozłogów, rzadziej za pomocą nasion, z których kiełkuje tylko nieco ponad połowa (w Środkowej Europie nasiona często nie dojrzewają).
Tworzy zwarte, wysokie agregacje o dużej produkcji biomasy wpływając negatywnie na zróżnicowanie gatunkowe w zbiorowiskach roślinnych.
Zastosowanie i uprawa Często uprawiana jako roślina ozdobna, głównie ze względu na efektowne kwiatostany. Jest łatwa w uprawie; w ogrodach wiejskich rośnie nieraz przez wiele lat praktycznie bez żadnych zabiegów uprawowych. Ze względu na wysoki wzrost nie jest zagłuszana przez chwasty. Preferuje miejsca nasłonecznione, ale rośnie też dobrze w półcieniu. Najlepiej rośnie na glebie żyznej, wilgotnej i nawożonej (optymalnie przed kwitnieniem). Jest mrozoodporna, znosi też krótkie susze. W czasie dłuższych suszy wymaga podlewania. Osłabiona suszą słabiej kwitnie i bywa atakowana przez owady (mszyce) i roztocza (przędziorki).