W lokomotywach wzoru III-4p kocioł umieszczono 20 cm wyżej, lecz poza nieco dłuższymi skrzyniami na węgiel (sięgającymi do środkowej osi), zewnętrznie nie różniły się one istotnie od późnych lokomotyw wzoru III-4e.
Oprócz 1357 znormalizowanych lokomotyw wzorów III-4e i 4p, do grupy T3 zaliczono w Prusach 15 nieznormalizowanych lokomotyw, w tym pięć wspomnianych wcześniejszych tendrzaków kolei BME, a także pięć wczesnych tendrzaków o takim samym układzie osi produkcji Henschela dla kolei Main-Weser z 1881 roku (średnica cylindrów 360 mm, skok tłoka 540 mm, średnica kół 1130 mm). Oprócz tego, do grupy T3 zaliczono jedną z trzech zbudowanych lokomotyw o odmiennym układzie osi B1, wzoru III-4g (Posen 6101) – łącznie były 1373 lokomotywy grupy T3Pozostałe dwie lokomotywy wzoru III-4g zaliczono do serii T2 i T4 ()..
Firmy produkujące znormalizowane parowozy typu III-4e dla kolei pruskich budowały także liczne lokomotywy takiego samego lub zbliżonego modelu dla różnych kolei prywatnych i przemysłowych na terenie Cesarstwa Niemieckiego. Część różniła się masą, rozmiarami cylindrów silnika, ciśnieniem pary i powierzchnią kotła, lecz zachowywały taką samą konstrukcję i charakterystyczny niesymetryczny rozstaw osi (1,7 / 1,3 m).