Protokoły trasowania W sieciach nie występuje podział urządzeń ze względu na pełnione przez nie funkcje (wykonywanie aplikacji, funkcje koncentratorów, przełączników i routerów). Wspomniana wcześniej możliwość zmiany położenia stacji skutkuje zwiększeniem wymagań dla algorytmów. Specyfikacja budowy i działania sieci pociągnęła za sobą konieczność określenia i doprecyzowania zagadnień trasowania, czym zajęła się grupa do spraw MANET (), powołana przez Internet Engineering Task Force. Zdefiniowała między innymi protokoły FSR, DSR, TORA, AODV.
Protokoły trasowania można podzielić na:
proaktywne – przechowują informacje o wszystkich trasach, co wymaga ciągłego odnawiania informacji o ścieżkach. Dzięki temu można zapewnić dopasowywanie się do zmiany topologii (przeciążenie medium lub zerwanie połączenia). Należą do nich: FSR () DSDV OLSR reaktywne – wyszukują trasy na żądanie, cechuje je mniejsze opóźnienie i obciążenie łącza. W ich skład wchodzą: DSR () AODV ()Maciej Chotkowski, Daniel Waślicki: SAPS-Simple AOMDV Protocol Simulator, dostęp: czerwiec 2014.
LAR DNVR
AODV Protokół typu reaktywnego, co oznacza, że jego działanie odbywa się na żądanie. Stosowany jest w mobilnych, bezprzewodowych sieciach typu .