Pisywał wiersze do prasy lwowskiej.
Tu, związany z organizacjami Sokół-Macierz, Koło Braterskie Zetu, Eleusis zaprzyjaźnił się z Tadeuszem Strumiłłą, Andrzejem Małkowskim, Stanisławem Pigoniem, Olgą Drahonowską.
Kiedy we Lwowie zaczął powstawać ruch skautowy, w 1911 roku razem z Andrzejem Małkowskim został redaktorem pisma „Skaut”, które potem samodzielnie prowadził od 1912. Na łamach „Skauta” 15 października 1911 roku opublikował napisany wcześniej tekst Wszystko co nasze, przyjęty później jako hymn harcerski.
W 1912 jako przedstawiciel szkół wyższych był jednym z niosących trumnę Marii Konopnickiej w kondukcie żałobnym. W 1913 ukazała się drukiem jego praca Słowo o królu Warneńczyku.
W latach 1911–1914 prowadził kursy instruktorskie organizowane przez Naczelną Komendę w Skolem.
Na wieść o utworzeniu Legionów zaciągnął się w ich szeregi jako ochotnik. W wyniku sprzeciwu wobec złożenia przysięgi, a w jego konsekwencji – rozwiązania Legionu Wschodniego, wyjechał do Wiednia. Tam wśród Polaków organizował drużyny harcerskie, redagując dla ich potrzeb czasopisma harcerskie „Życie Nowe” (1915) i „Orka” (1916). Po powrocie do Piotrkowa w 1916 zatrudnił się w tamtejszym Gimnazjum Męskim i Żeńskim oraz Seminarium Nauczycielskim jako nauczyciel.