akcji pruszkowskiej, ratując zbiory naukowe. 5 stycznia 1945 roku został osadzony przez Niemców w obozie na Prądniku i wywieziony do Makowa.
Po zakończeniu działań wojennych, w latach 1945–1947 organizował Katedrę Historii Architektury Polskiej i Zakład Architektury Polskiej przy Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1946–1947 pełnił funkcję Kierownika Odnowienia Zamku na Wawelu. Od 1947 roku był zastępcą profesora w ZAP PW w Warszawie. W latach 1947–1950 prowadził zajęcia dydaktyczne na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, w Akademii Sztuk Pięknych oraz na uniwersytetach w Łodzi i Warszawie. W 1949 roku ukończył rozpoczętą przed wojną u prof. Oskara Sosnowskiego rozprawę (promotor prof. Jan Zachwatowicz) pod tytułem Zamek w Jazłowcu i uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W tym czasie badał m.in. zamki w Malborku i Chęcinach. W 1951 roku zorganizował, a następnie kierował Katedrą Historii Architektury Polskiej we Wrocławiu. W 1954 roku został profesorem nadzwyczajnym. W 1961 roku zamieszkał we Wrocławiu. W 1969 roku został profesorem zwyczajnym. M.in. członek Komisji Architektury i Urbanistyki Sekcji Ochrony Zabytków PAN, Komisji Historii Sztuki Akademii Umiejętności w Krakowie. W końcu lat 70.