Wskutek dalszej imigracji z ziem nadal znajdujących się pod panowaniem Osmańskim, a także w związku z poszerzeniem terytorium Pogranicza po 1699, populacja Pogranicza była coraz bardziej pomieszana. W 1790 r. Serbowie mieli stanowić 42,4% tutejszej ludności, Chorwaci – 35,5%, Rumuni – 9,7%, Węgrzy – 7,5%, Niemcy – 4,8%. Powierzchnia Pogranicza wynosiła 33,4 tys. km².
thumb|400px|Pogranicze Wojskowe w XIX w. (czerwone granice)
Chorwacki sabor przez cały XIX w. postulował zlikwidowanie Pogranicza i włączenie go w granice Trójjedynego Królestwa Dalmacji, Chorwacji i Slawonii. W 1850 wydzielono wreszcie osobną administrację cywilną Pogranicza (poprzednio funkcjonowała także w latach 1787–1800), jak również nadano osadnikom posiadaną ziemię na własność. Wojskowo wciąż jednak podlegało ono bezpośrednio wiedeńskiemu ministrowi wojny. Demilitaryzacja Pogranicza miała miejsce dopiero w latach 1869–1873, a formalna likwidacja w 1881. Część Pogranicza położoną na północ od Dunaju włączono wówczas bezpośrednio do Królestwa Węgier, a resztę (stanowiącą większość jego terytorium) do Chorwacji.
Organizacja wojskowa Pogranicza w XIX w. W XIX wieku obowiązkiem służby wojskowej objęci byli wszyscy mężczyźni-osadnicy wojskowi, pomiędzy 17. a 60.