Metamorfik izerski – jednostka geologiczna (tektoniczna) w Sudetach Zachodnich, wchodząca w skład bloku karkonosko-izerskiego, zbudowana z gnejsów izerskich i łupków łyszczykowych.
Metamorfik izerski graniczy od zachodu z blokiem łużyckim, od północy i północnego wschodu z metamorfikiem kaczawskim, a od wschodu i południa z granitowym masywem karkonoskim. Granica z metamorfikiem kaczawskim ma charakter tektoniczny, z masywem karkonoskim – intruzyjny, natomiast granica z blokiem łużyckim jest niejasna i odmiennie interpretowana przez różnych autorówBudowa geologiczna Polski, t. IV Tektonika, cz. 2 Sudety i obszary przyległe, Józef Oberc, Wydawnictwo Geologiczne, Warszawa 1972..
Zbudowany jest ze starych, przeobrażonych skał wieku prekambryjskiego lub staropaleozoicznego. Są to przede wszystkim gnejsy, granitognejsy, granitoidy i łupki łyszczykowe, ponadto leptynity i leukogranity, a także wkładki drobne amfibolitów i podrzędnie grejzeny. Skały te zostały sfałdowane głównie w dolnym paleozoiku, w czasie orogenezy kaledońskiej.
Wśród granitoidów wyróżniają się szczególnie tak zwane granity rumburskie lub izerskie, tkwiące w postaci wielkich soczew w gnejsach.