Z pierwotnej budowli do dziś zachowała się tylko centralna część bryły budynku, dawniej mieszcząca główną salę modlitw (męska).
Wewnątrz sali głównej zachowała się oprawa aron ha-kodesz, nad którym znajduje się wykuty hebrajski tekst psalmu „Stawiam Pana przed sobą zawsze”. Cała sala główna z obniżoną o ok. 0,6 m podłogą względem terenu, posiada sklepienie klasztorne z lunetami. Ściany dawniej były zdobione pięknymi polichromiami i sztukateriami, na ścianie zachodniej i północnej zachowały się symbole lewitów, czyli dzban i misa, a na południowej menora oraz owoc granatu – symbol Ziemi Obiecanej. Zachował się również szeroki ozdobny pas z pilastrowymi wnękami arkadowymi poniżej okien, zwieńczony profilowanym gzymsem.
Na frontowej ścianie synagogi znajduje się kamienna tablica wmurowana w 1991 informująca w trzech językach: polskim, hebrajskim i jidisz, o historii i wcześniejszym przeznaczeniu budynku.
Pierwotne wyposażenie synagogi, które znane jest z archiwalnych zdjęć nie zachowało się. Oprócz aron ha-kodeszu były to: bima (najpierw drewniana, z rzeźbioną balustradą balaskową, później z balustradą kutą z żelaza), menora, fotel do obrzędu obrzezania (tzw.