Music-hall był rozrywką adresowaną do ludu i drobnego mieszczaństwa.
Jednym z ojców ewoluującego music-hallu był szynkarz z tawerny Canterbury w Lambeth Charles Morton, który w 1852 zbudował w Londynie „Morton's Canterbury Hall” (lub „Canterbury Hall”). Wzniesiony obiekt mógł pomieścić 700 osób. Publiczność została zebrana za stołami, a występ odbywał się na platformie usytuowanej na końcu sali. Morton stworzył program muzyczny, łączący klasykę i muzykę popularną. Do grona wybitnych wykonawców zaliczani byli: Albert Chevalier, Gracie Fields, Lillie Langtry, Harry Lauder, Dan Leno i Vesta Tilley. „Canterbury Hall” odniosła tak wielki sukces, że Morton zdecydował się na wybudowanie kolejnej, większej sali. Bogato zdobiona, wyposażona w żyrandole i balkon sala mieściła 1500 osób. Została otwarta w 1856 roku. Sukces Mortona spowodował lawinowy wzrost ilości music-halli. W 1875 roku w Wielkim Londynie było już 375 takich obiektów. Główne music-halle West Endu, takie jak „Palace” i „Coliseum”, zaczęły przyciągać wyższe klasy społeczne, często w wieczorowych strojach. Przedstawienia stawały się coraz bardzie wyszukane i ozdobne. Pod koniec XIX wieku przedstawienie mogło zawierać aż 20 atrakcji-aktów, a występy trwały do czterech godzin.