Pod koniec 1934 został sekretarzem Związku Zawodowego Robotników Rolnych, w lutym 1935 przewodniczącym Rady Klasowych Związków Zawodowych w Toruniu. W związku z tą ostatnią funkcją przeniósł się na stałe do Torunia, gdzie organizował komitety bezrobotnych oraz redagował i publikował na łamach komunistycznego miesięcznika "Pionier". W lutym 1936 był jednym z głównych organizatorów dużej demonstracji bezrobotnych w Toruniu i współautorem petycji do władz. W tymże roku organizował także manifestację pierwszomajową. Wobec braku reakcji władz na wcześniejsze żądania kolejną demonstrację Nowicki organizował 8 czerwca 1936. W trakcie marszu robotników w kierunku Urzędu Wojewódzkiego doszło do starcia z policją, a Nowicki poniósł śmierć od kuli prawdopodobnie wystrzelonej przez policjanta, biorącego udział w demonstracji w przebraniu robotniczym. Wobec planów manifestacyjnego pogrzebu Nowicki został pochowany przez policję w tajemnicy na cmentarzu przy ul. Grudziądzkiej.
Julian Nowicki został upamiętniony w pomniku stojącym na jednym z głównych placów w Toruniu, odsłoniętym w 1956.