Przyjaźniła się w tym czasie z Heleną Syrkusową.
W latach 1927–1939 wspólnie z mężem, jako jedna z pierwszych w Polsce architektonicznych par, projektowała tanie funkcjonalne budynki o prostych bryłach i subtelnych elementach plastycznych (akcenty z cegieł, wklęsłe osłony klatek schodowych), m.in. dom własny (1927–1928) i kolonie Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na Żoliborzu (1927–1939) w Warszawie. Znana była jako dekoratorka wystaw sklepowych. Specjalizowała się w projektowaniu mebli. Była zwolenniczką modernistycznego kształtowania – za pomocą architektury – przestrzeni, relacji międzyludzkich i stosunków społecznych, związku zieleni z architekturą, osiedlowych zieleńców i koncepcji miasta-ogrodu. Wraz z Niną Jankowską otworzyła na Żoliborzu poradnię „Dom i ogród”. Z mężem zaprojektowała założenia parkowo-architektoniczne w Zułowie. Do swoich projektów subtelnie wplatała motywy „narodowe”.