Jego najważniejszymi dziełami były dramat Cud o Teofilu oraz zbiór poezji osobistej (Ubóstwo Rutebeufa, Małżeństwo Rutebeufa, Skarga Rutebeufa).
W swojej poezji osobistej Rutebeuf przedstawiał się jako pozbawiony szczęścia w życiu nędzarz, pechowy na każdym polu: od życia prywatnego (nieudane małżeństwo, choroby), poprzez pracę (brak talentów, poza "zdolnością rymowania") aż do finansów (brak stałego miejsca zamieszkania i łóżka). Nie da się obecnie ustalić, na ile ukazywał w ten sposób prawdziwy obraz swojej sytuacji, na ile zaś dokonywał poetyckiej autokreacji, łącząc ze sobą kilka powszechnych w swojej epoce toposów.
Rutebeuf łączył dobrą znajomość zasad poetyckich i elegancję lingwistyczną (w tym zamiłowanie do gier słownych) z surowym, ocierającym się o wulgarność językiem paryskiego plebsu. Pod tym względem uważa się go za prekursora twórczości François Villona.
Polskie przekłady wierszy Rutebeufa znajdują się w Antologii poezji francuskiej Jerzego Lisowskiego.
Przypisy
Bibliografia K. Dybeł, B. Marczuk, J. Prokop, Historia literatury francuskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005,
Linki zewnętrzne Rutebeuf, The Ass’s Testament na stronie Bartleby.com.
Kategoria:Francuscy poeci średniowieczni Kategoria:Poeci XIII wieku Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w XIII wieku