W konsekwencji po śmierci Adolfa Hitlera i Josepha Goebbelsa (którego nominacja na kanclerza w testamencie Hitlera była i tak prawnie bezskuteczna, bo Hitler nie posiadał uprawnień prezydenta do mianowania szefa rządu) nie pozostał nikt, kto mógłby powołać legalny, zgodny z konstytucją rząd. alianci uznali, że rządy okupacyjne przejmują pełnię suwerenności w zastępstwie nieistniejącego rządu niemieckiego. Działania te budziły kontrowersje w świetle art. 43 konwencji haskiej IV z 1907 r., który stanowi, że okupant nie nabywa suwerenności nad terytorium i ma obowiązek przestrzegać praw obowiązujących w danym kraju. Alianci argumentowali jednak, że norma ta nie ma zastosowania w sytuacji, gdy państwo uległo całkowitemu rozpadowi instytucjonalnemu. Legalność tego stanu została po latach potwierdzona m.in. przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. Rozpatrując skargi przedwojennych właścicieli ziemskich wywłaszczonych podczas reformy rolnej w radzieckiej strefie okupacyjnej, ETPCz orzekł, że specyficzny status okupacji sui generis uprawniał mocarstwa do suwerennego kształtowania nowego porządkuDecyzja ETPCz z dnia 2 marca 2005 r. w sprawie von Maltzan i inni przeciwko Niemcom (71916/01)..