Michael Laver zaprezentował pogląd, w którym twierdzi, że tylko partie piwotalne mają możliwość pozyskania zasobów od partnera koalicyjnego. Sugeruje również, że partia obrotowa może skutecznie grozić swoim partnerom koalicyjnym odejściem, tylko wtedy gdy jest partią piwotalną dla innego partnera politycznego, z którym może z łatwością wejść w koalicję. Oznacza to, że im więcej politycznych aktorów dla których partia jest piwotalna, tym większa siła negocjacyjna i potencjał szantażuMichael Laver (1997) Private Desires, Political Action An Invitation to the Politics of Rational Choice, s. 138.
Krytycy zarzucają takim partiom bezideowość i pęd do władzy.
Przykłady partii określanych jako obrotowe Wolna Partia Demokratyczna – Niemcy Polskie Stronnictwo Ludowe – Polska
Przypisy
Bibliografia A. Antoszewski, R. Herbut, Encyklopedia politologii. Partie i systemy partyjne, t.3, Kraków 1999
Obrotowa