Próba organizacji własnych sił zbrojnych Początkowo działacze ukraińscy nie zamierzali tworzyć własnej gwardii (zresztą ówczesne prawo na to nie zezwalało). Sama Rada do utworzonej już „polskiej” Gwardii Narodowej była nastawiona nieprzychylnie. Jednak w wielu miastach wstępowali do niej Ukraińscy. Na wsi sytuacja była inna – z powodu małej ilości ludności polskiej oddziały Gwardii nie były tworzone. W zawartym 7 czerwca na Zjeździe Słowiańskim porozumieniu, § 3 mówił, że gwardia narodowa galicyjska miała większością głosów decydować o języku komendy oraz o wyborze starszyzny, a nosić miała herby obu narodowości.
Część działaczy Rady nie rezygnowała jednak z postulatu utworzenia własnej Gwardii – organizowano poświęcanie sztandarów dla jej nieistniejących jeszcze oddziałów, opracowano podręcznik musztry w języku ukraińskim. 7 sierpnia 1848, po odrzuceniu przez obie strony porozumienia wynegocjowanego w Pradze, Rada zwróciła się do prezydium krajowego z prośbą o zezwolenie na utworzenie ukraińskiej gwardii. 14 sierpnia namiestnik Agenor Romuald Gołuchowski odmówił wyrażenia na to zgody, więc Rada wystąpiła z tą samą prośbą do ministerium i cesarza.