Poznał kolekcję dreźnieńskiej galerii oraz zbiory zgromadzone w Luwrze.

„Bojarynia Morozowa" (Боярыня Морозова) W 1881 roku Surikow stworzył pierwszy szkic „Bojaryni Morozowej”, a w 1884 roku, zaczął pracę nad obrazem. O Bojaryni Morozowej, Wasilij Iwanowicz usłyszał od swojej ciotki Olgi Matwiejewny Durandiny, z którą mieszkał w Krasnojarsku podczas nauki w gimnazjum. Przez długie lata Surikow nie mógł znaleźć odpowiednika dla Bojaryni. Prototypem Morozowej była ciocia Surikowa – Awdotia Wasiliewna Togroszyna. Jej mąż, Stiepan Fiodorowicz, przedstawiony na obrazie „Poranek przed straceniem strzelców” jako strzelec z czarną brodą. „Bojarynia Morozowa” została wystawiona na XV wystawie pieriedwiżników w 1887 roku. Surikow latem wyjeżdża do Krasnojarska. 8 sierpnia 1887 roku artysta zaobserwował pełne zaćmienie słońca, którego szkic namalował i który znajduje się w Galerii Twerskiej. W 1887 roku Wasilij Iwanowicz rozpoczyna pracę nad nowym gatunkiem – portretem. Jednym z pierwszych był portret matki (1887 r.). Portret „Mój brat” prawdopodobnie został namalowany w tym samym roku.