Najlepsze rezultaty w zakresie czynnego zwalczania patogenu osiągnięto metodą ochrony biologicznej: za pomocą opryskiwania wodną zawiesiną bakterii Pseudomonas fluorescens.
Żniwo choroby w ostatnich latach Na terenie wielu nadleśnictw (Włodawa, Sobibór, Lądek Zdrój, Nidzica, Jedwabno, Ciechanów i in.) w niepielęgnowanych lub słabo pielęgnowanych drzewostanach na gruntach porolnych, przy zwiększonych szkodach od śniegu i wiatru, głównie w Ib i II klasie wieku, wybuchła w 1983 r. i następnie rozprzestrzeniła się na tereny przyległe epifitoza Gremmeniella abietina i Cenangium ferruginosum. Choroba objęła swym zasięgiem ponad 200 tys. ha, doprowadzając do zrębów sanitarnych na powierzchni ok. 13 tys. ha. Wiosną 1996 roku na terenie Nadleśnictwa Lipusz (RDLP Gdańsk) wystąpiło masowe brunatnienie igliwia sosnowego, które spowodowane było obecnością grzyba Cenangium ferruginosum (współwystępującego z pryszczarkowatymi) oraz występującą w tym okresie suszą fizjologiczną. W latach 1995–1996 na terenie RDLP Szczecinek występowało zamieranie pędów sosny spowodowane przez grzyb Cenangium ferruginosum na pow. 123 tys. ha. Skutkiem choroby było znaczne osłabienie drzewostanów i zamieranie drzew. Jesienią 1995 r.