Na tych zakończyła się wczesna, średniowieczna kolonizacja Vágar. Cały XV i XVII wiek, aż do 1665 wioska była własnością rodziny Benkenstocków, którzy należeli do norweskiego możnowładztwa, wykupił je jednak od nich Severin Fohrman, który postanowił odsprzedać miejscowej ludności cały teren. W XVII wieku ludzie ostatecznie opuszczają pierwsze miejsce skolonizowane jeszcze przez wikingów.
XIX wiek niósł za sobą kilka nowości dla wyspy Vágar. Wtedy szczyt swej twórczości osiągnął Jens Christian Svabo, etnograf i lingwista, który całe swe życie spędził na badaniu i spisaniu przekazywanej ustnie z pokolenia na pokolenie tradycji farerskiej. W tym czasie w miejscowości Sørvágur urodził się też Gamli Dávur, pierwszy człowiek, który miał własną łódź rybacką bez konieczności posiadania dóbr ziemskich.
Powstały też w tym czasie dwa istniejące dziś najdłużej kościoły na całej wyspie, w Sørvágur (1842) i Bøur (1865). Wcześniejsze były niszczone przez siły natury. Wiek XIX to także czas powstania dwóch nowych osad, które jednak nie przetrwały zbyt długo – na północnym wschodzie Víkar (1833–1910), a na północy Slættanes (1835–1964). Sandavágur wydał wtedy na świat bardzo ważnego dla Farerczyków Venceslausa Ulricusa Hammershaimba, który stworzył podstawy pod budowę nowoczesnego, pisanego języka farerskiego.